Strona główna
O szkole
Oferta edukacyjna
Historia
Patron
Hymn
Kadra
Uczniowie
Absolwenci
Rada Rodziców
Biblioteka


Samorząd
Wolontariat
SKO


Komunikaty
Kalendarz roku szk.
Wydarzenia miesiąca
Plan lekcji
Rekrutacja


Program dla szkół
Bocian



Julian Tuwim


Patron Publicznej Szkoły Podstawowej

w Czarnoborsku



Julian Tuwim urodził się 13 września 1894 roku w Łodzi, gdzie mieszkał aż do roku 1916, czyli do ukończenia Męskiego Gimnazjum Rządowego. Po maturze, którą zdał w 1916 roku, przeniósł się na studia do Warszawy. Już w okresie gimnazjalnym napisał pierwsze wiersze drukowane w łódzkich dziennikach, ale prawdziwy rozkwit jego talentu nastąpił dopiero w Warszawie. To tam rozpoczął pracę w redakcji czasopisma akademickiego "Pro Arte et Studio", które w 1919 roku zmieniło nazwę na "Pro Arte". Poznał wówczas skupionych wokół pisma poetów: Jana Lechonia, Jarosława Iwaszkiewicza, Antoniego Słonimskiego i Kazimierza Wierzyńskiego, z którymi później założył grupę poetycką "Skamander". Nie sformułowali oni wspólnego programu teoretycznego, głosili hasła swobodnego rozwoju każdego talentu twórczego i kult poetyckiego słowa. Tworzyli poetykę codzienności w oparciu o nowy model bohatera lirycznego. W swojej twórczości hołdowali zasadzie, iż poeta to nie ktoś, kto stoi ponad tłumem, lecz jeden z wielu, a poezja winna dotykać spraw codziennych.

W tym samym roku Julian Tuwim opublikował swój pierwszy tom wierszy pt. "Czyhanie na Boga", zawierający utwory z lat 1911 - 1917. Już po śmierci poety Jarosław Iwaszkiewicz tak pisał o swoich wrażeniach po lekturze tych wierszy: "Z niczym nie da się już dziś porównać wrażenia, jakie wiersze Tuwima zrobiły na nas. Niewątpliwie odczuliśmy to wszyscy jako początek nowej ery poetyckiej."

W twórczości Tuwima ogromna rolę odgrywała również satyra, którą uprawiał w licznych kabaretach literackich. Współpracował z kabaretami Miraż, Sfinks, Argus, Czarny Kot, a od 1919 roku z najgłośniejszym kabaretem lat międzywojennych "Qui pro Quo". Dostarczał im teksty, scenki, piosenki, szmoncesy, dowcipy i satyry. Przez całe dwudziestolecie międzywojenne należał do najlepszych autorów kabaretowych.

Pod koniec lat międzywojennych zajął się Tuwim również twórczością dla dzieci, prezentując w niej cały swój kunszt poetycki, co przyniosło mu ogromną wręcz popularność, która przetrwała tyle lat. Dzisiaj po wielu latach od Jego śmierci tylko nieliczni znają dorobek poetycki tego znakomitego autora, a Jego nazwisko kojarzy się wielu przede wszystkim z wierszami czytanymi przez rodziców, dziadków czy poznawanymi w młodszych klasach szkoły podstawowej.

Cała twórczość Juliana Tuwima dla dzieci to trzydzieści sześć utworów w pięciu zbiorach. "Słoń Trąbalski", "Spóźniony Słowik" "Rzepka", "Lokomotywa" - te tytuły znane są każdemu dziecku i bawią oraz zachwycają po dziś. Tuwim, bowiem w swojej poezji odrzucił wszechobecny wcześniej nachalny dydaktyzm, czyniąc z humoru, wyobraźni i groteski narzędzie wychowawczego kształtowania osobowości najmłodszych. Dał im zresztą do ręki poezję pod względem formalnym najwyższych lotów, w której słowo i rytm stanowią swoistą partyturę. A że na świat patrzył oczyma dziecka, dlatego stworzone przez niego postacie są tak jednoznacznie wyraziste i bliskie dziecięcej percepcji języka i świata. Tworzył, więc autor "Lokomotywy" "igraszki słowne" - swoiste kalambury, tak jak w "Ptasim radiu" czy "Panu Tralalińskim" oraz wiersze absurdalne czy nielogiczne, ukazujące "świat na opak", których przykładem może być wiersz "Idzie Grześ". Mistrzostwo osiągnął w wierszu "Lokomotywa", dzięki wykorzystaniu zjawiska rytmu i eufonii. Julian Przyboś tak pisał o twórczości Tuwima dla dzieci: " Forma wiersza Tuwima dowodzi jego mistrzowskiego opanowania warsztatu, aż po słuch absolutny wiersza, tak iż jego rymy i rytmy same obracają język w ustach, a dźwięki sączą się w ucho jak oliwa, dzwoniąc onomatopejami i tralalając kalamburami."

Lata II wojny światowej Tuwim spędził w Brazylii i w Stanach Zjednoczonych. Tam na emigracji zaczął pisać najpiękniejszy swój poemat pt. "Kwiaty polskie", nawiązujący do romantycznych poematów dygresyjnych. Pierwszy tom wydał dopiero w 1949 roku po powrocie do Polski. Zmarł 27 grudnia 1953 roku w Zakopanem.